ငလံုးလဖယ္တို႔လိုေပါ့။
သူ႔မွာ
ယေျပသီးမွည့္
ဖူးေရာင္ေနလိုက္တာ
အနာအိုင္းႀကီး။
ခၽြန္ထက္သံုးေျမာင္ဓားနဲ႔
နက္႐ႈိင္းထိုးခြဲ
အမေလးတ ရွာတယ္
ၾကည့္စမ္း
ေစပ်စ္စိမ္ယစ္
၀န္းထြက္လာ
က်ဳပ္မ်က္ႏွာစြန္းထင္ခဲ့။
တထြန္ထြန္ လူးလြန္႔ရွာ
ကယ္ပါယူပါ တစာစာ
က်ဳပ္ၾကင္နာတတ္ပါတယ္။
အလို
လႈိက္စား
ဥမင္လိုလၽား
ကဲ-ေဆးပတ္တီးယူခဲ့
အားလံုးၿပီးစီးသြားေတာ့
သူ႔မ်က္၀န္းမွာ အ႐ုဏ္ႏုႏုသမ္းလို႔
ေက်းဇူးပါပဲဆရာတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ေအာ္မိတာ
ခြင့္လႊတ္ပါတဲ့။
အလိုဗ်ာ
ခင္ဗ်ားမေအာ္မိပါလား
ျပည္ပုပ္ေသြးသိုးေတြနဲ႔
စိမ္ယစ္လႈိက္စားေနတဲ့
အဲ့ဒီ
အနာအိုင္းႀကီးေအာ္တာလို႔ပဲ
က်ဳပ္နားလည္မိပါတယ္။
(ေဆးမႉးႀကီး ကိုေဆြ သို႔အမွတ္တရ)
No comments:
Post a Comment